در جمع زنانی که در نیروهای مسلح انقلابی کوبا خدمت می کنند سرتیپ تته پوئبلا بالاترین درجه را دارد و قهرمان انقلاب کوباست.سرتیپ تته پوئبلا در سال 1956 هنگامی که فقط 15 سال داشت به جنبش مردم کوبا برای سرنگونی رژیم دیکتاتوری خونریز باتیستا پیوست,حکومتی که از پشتیبانی وسیع ایالات متحده امریکا برخوردار بود.کتاب " زنان در انقلاب کوبا" داستان زندگی اوست؛ و از فعالیت های زیر زمینی او در شهر یارا که در دامنه ی کوه های سیرامائسترا در شرق کوبا واقع شده است, سخن می گوید. از زمانی که با درجه ی افسری در واحد زنان ارتش شورشی به خدمت مشغول شد تا زمانی که به هواداری و دفاع از تحولات اجتماعی و اقتصادی کوبا در دوره ی انتقالی پرداخت.
در صفحات این کتاب با زنان و مردان عادی کوبا آشنا می شویم, زنان و مردانی که سازندگان تاریخ انقلاب کوبا هستند,و بسیاری از آن ها مثل تته پوئبلا در سال های آغازین انقلاب سنین نوجوانی را می گذراندند. و می بینیم خود آنان نیز چگونه در روند این مبارزات متحول شده اند. نخست با مسیر پردست انداز جریان های طبقاتی آشنا می شویم که به مدت چهل سال به کارگران قدرت داده است تا راه را بر امپریالیسم آمریکا سد کنند, از راه رفته دفاع کنند, و جامعه ای براساس روابط اقتصادی و اجتماعی تازه ای بنا کنند که با واقعیت های ددمنشانه ی سرمایه مداری در تضاد است.
در این کتاب می بینیم که راه پیشرفت, راهی که زنان کوبا در نیم قرن گذشته از آن رفته اند چگونه راهی است, و می بینیم برای گذر از این راه لازم است اکثریت توده های کارگران دست به کار می شوند و سنگر طبقات ممتاز مالک را در هم  بکوبند, چرا که همین صاحبان مال و قدرت اند که از موقعیت درجه دوم زنان در جامعه سود می برند. و نیز خواهیم دید که به چه دلیل برای رسیدن به هدف فوق وجود کادرهای انقلابی خاصی ضروری است, کادرهایی که نسبت به پیشرفت زنان و کسب حقوق مساوی برای آنان متعهد می باشند. 8سال بعد از پیروزی شورشگران و سرنگونی باتیستا, در دسامبر سال 1966 اجلاس عمومی فدراسیون زنان کوبا برگزار شد, و فیدل کاسترو نخست وزیر کوبا در سخنرانی خود خطاب به اجلاس, توجه همگان را به تعداد زنانی جلب کرد که وظیفه ی سنگین و چالش برانگیز تازه ای را در برنامه های کشاورزی به عهده گرفته اند, یعنی درست در همان حیطه ای که پیش از این تعصبات گسترده ی اجتماعی مانع از آن می شد که زنان بتوانند مسئولیت های رهبری را به عهده بگیرند. یکی از این زنان, تته پوئبلاست.
پوئبلا با بیانی که از اراده و تلاش پی گیر زنان برای کسب حقوق مساوی حکایت دارد, می گوید: ما پیش از آن ثابت کرده بودیم که زنان تقریبا از عهده ی هر کاری بر می آیند... می گفتیم, اگر قرار است ما زنان همه ی وظایف انقلاب را انجام دهیم, پس چرا نمی گذارند دوش به دوش مردان و مثل مردان بجنگیم؟
کارنامه ی واحد رزمی زنان در صحنه های نبرد ثابت کرد که تصمیم رهبری برای تشکیل این واحد درست بوده است, و فعالیت های این زنان راه را برای کسب موفقیت های بیشتر در روند پیشرفت انقلاب باز کرد.
اسمی که روی واحد رزمی زنان گذاشتند مناسب ترین اسم ممکن بود. نامی که به این واحد ارتش شورشی دادند( واحدی که تته پوئبلا فرمانده دوم آن بود) نام یکی از زنان قهرمان کوبا در جنگ های استقلال است؛ این جنگ ها به سده ی نوزدهم مربوط می شوند که مردم کوبا برای بیرون آمدن از زیر سلطه ی اسپانیایی ها دست به اسلحه بردند. نام این زن ماریانا گراخالس است. این بانوی سیاه پوست شش پسر داشت و همه را به میدان جنگ فرستاد تا برای آزادی کوبا بجنگند؛ هشت تن از اعضای خانواده ی این زن در جنگ کشته شدند.

تحولات هر عصر تاریخی را همیشه می توان با معیار پیشرفت زنان در جهت کسب آزادی سنجید... میزان آزادی زنان معیاری است طبیعی برای سنجش آزادی در کلیت آن. " کارل مارکس"